Ενίσχυση – Μεταβίβαση Εξουσίας και Ασφάλειας – Έναρξη Απόσυρσης 

Του Δημήτρη Λακαφώση Αντιστρατήγου ε.α.

Τα τρία (3) σημεία της Στρατηγικής

Στρατιωτική Στρατηγική: ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων με επιπλέον 30 χιλ. μέχρι τον Ιούλιο 10. Μεταβίβαση εξουσίας τον Ιούλιο 2011 και ταυτόχρονα σταδιακή απόσυρση. Οι ενισχύσεις να συγκρατήσουν την ορμή των Ταλιμπάν. Να επιταχύνουν την εκπαίδευση των Αφγανικών στρατιωτικών και ασφαλείας δυνάμεων. Να παράξουν προστασία στους πολίτες των αστικών περιοχών.

Πολιτική Στρατηγική: με συνεργασία ΗΕ, ΝΑΤΟ και άλλων διεθνών οργανισμών να υποστηριχθεί η προσπάθεια για το μέλλον τις χώρας, για την καταπολέμηση της διαφθοράς από την προσέγγιση των μετριοπαθών Ταλιμπάν.

Στρατηγική Συμμαχίας: η επιτυχία στο Αφγανιστάν συνδέεται άρρηκτα με την επιτυχία στο Πακιστάν. Η σημερινή πολιτική κυβέρνηση επιχειρεί με τις πακιστανικές στρατιωτικές δυνάμεις κατά των εξτρεμιστών ισλαμιστών στην κοιλάδα του Swat και κατά των Ταλιμπάν στην περιοχή των φυλών στο Ν. Naziristan.

Επιφυλάξεις

Στη στρατηγική υπάρχουν και αναπάντητα σημεία. Ποιος είναι ο ρυθμός της απόσυρσης, με πόσες πολλές δυνάμεις και σε πόσο πολύ χρόνο προβλέπεται η απόσυρση. Αλλά και το σημαντικότερο. Εάν οι τοπικές συνθήκες δεν επιτρέψουν την απόσυρση, όπως το σχέδιο προβλέπει, προκύπτουν ανεπιθύμητες  και δυσχερείς επιλογές. Επιλογές που προκαλούν μείωση στην υποστήριξη του πολέμου από τον αμερικανικό λαό, τοπικές πολιτικές αφγανικές αντιπαραθέσεις, πλήττουν το γόητρο των αμερικανών και τους καθιστούν περισσότερο τρωτούς στην από Ν. Ασία απειλή και δίδουν την εντύπωση της κατοχής.

Η αφγανική κυβέρνηση: ο Πρόεδρος Karzai βλέπει ότι πιθανόν οι αφγανικές δυνάμεις να μην είναι ακόμη ικανές ώστε να γίνει η μεταβίβαση της εξουσίας σύμφωνα με τη νέα στρατηγική. Επιπλέον, θέτει μια διεθνή υποστήριξη 5-10 ετών ως προσεγγίσιμο στόχο ανοικοδόμησης του κράτους το τέλος της 5ετούς θητείας του.

Η πακιστανική κυβέρνηση: ανησυχεί μήπως οι επιχειρήσεις της στρατηγικής στο Νότιο και Ανατολικό Αφγανιστάν αναγκάσουν του Ταλιμπάν να καταφύγουν στο Δυτικό Πακιστάν και να ενισχύσουν τους Πακιστανούς Ταλιμπάν, αν δεν ληφθούν μέτρα.

Προοπτικές

Η διεθνής διάσκεψη του Λονδίνου από 70 χώρες, συμπεριλαμβανομένων  των όμορων – πλην του Ιράν – ως και των ΗΕ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αποτελεί την αρχή για τη μεταβίβαση του ελέγχου ασφαλείας, της επανένταξης Ταλιμπάν και της ανοικοδόμησης του Αφγανιστάν.

Δόθηκε η υπόσχεση για ανάληψη ελέγχου ασφαλείας ανά περιοχή αργότερα και μέχρι το τέλος του 2010, και για σταδιακή σε μεγαλύτερο αριθμό επαρχιών μέσα σε 2-3 έτη ήτοι ίσως μέχρι το 2014. Όμως, η μεταβίβαση ασφαλείας δεν σημαίνει και στρατηγική εξόδου, ενώ η υποστήριξη συνεχίζεται κατά τη μεταβατική περίοδο.

Συγκροτείται εθνικό συμβούλιο συμφιλίωσης με διεθνή υποστήριξη. Δημιουργείται διεθνές οικονομικό ταμείο. Ενισχύεται με χρήματα και δίδεται δουλειά στους μετριοπαθείς Ταλιμπάν που απαρνούνται την τρομοκρατία, πετούν τα όπλα και εντάσσονται στην αφγανική κοινωνία. Οι πρώην πολεμιστές Ταλιμπάν εντάσσονται στο στρατό με μισθό και συντάξεις. Προσκαλούνται Ταλιμπάν να συμμετέχουν στην ετήσια συγκέντρωση του Συμβούλιου των «Γερόντων» ως και στη συνέλευση τοπικών ηγετών και αρχηγών φυλών (Jirga). Να δούμε, όμως, ένα η προσέγγιση αποδειχθεί έξυπνος συμβιβασμός ή «ξεπούλημα» του Αφγανιστάν.

Οι Ταλιμπάν προς το παρόν δηλώνουν ότι δεν ενδιαφέρονται για χρήματα και θέσεις, αλλά να επιβάλλουν τον ισλαμικό νόμο και να εκδιώξουν τους ξένους . Αναμένεται, δε, να εντείνουν τις αντιδράσεις τους προσεχείς μήνες, αλλά ίσως τελικά και μέσα πιθανόν σε ένα (1) χρόνο να υποχωρήσουν στις προαναφερόμενες προσεγγίσεις. Πορεία πολύ δύσκολη αφού δεν υπάρχει μία φωνή στις πολλές ομάδες ανταρσίας.

Στα μέσα Φεβρουαρίου 2010, συμμαχικές δυνάμεις 15.000 αμερικανών και βρετανών επιχειρούν στην επαρχία Χέλμαντ του Ν. Αφγανιστάν, καταλαμβάνουν το οχυρό των Ταλιμπάν και παραδίδουν την περιοχή στον έλεγχο της Αφγανικής κυβέρνησης.

Γενικά, υποστηρίζεται το σχέδιο Karzai, για το μέλλον και την ανοικοδόμηση του Αφγανιστάν. Συγκροτείται νατοϊκό πολιτικό κλιμάκιο να υποστηρίζει τη διεθνή βοήθεια προς την αφγανική κυβέρνηση. Για τη σταθερότητα στο Αφγανιστάν, που απόλυτα συνδέεται με την ευρύτερη κατάσταση στην περιοχή, να ασχοληθεί περιφερειακού τύπου συμβούλιο υπό διεθνή επιτήρηση. Να συγκρατηθούν οι εντάσεις Πακιστάν και Ινδίας – μία ακόμη Βομβάη θα μπορούσε να οδηγήσει στη σύγκρουση δύο (2) γειτονικών πυρηνικών χωρών – Να ευθυγραμμιστούν στη στρατηγική για το νέο Αφγανιστάν επί του οποίου μέχρι σήμερα Πακιστάν και Ινδία επιδιώκουν άσκηση επιρροής προς ίδιο όφελος κάθε μία. Αλλά και η Ρωσία και η Κίνα έχουν λόγο να ενδιαφέρονται για την σταθερότητα στην περιοχή ως γείτονες.

Το Πακιστάν αναμένεται με τη νέα στρατηγική να πάρει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Έχει, όμως, και πολλά να δώσει στην πίεση των Αμερικανών για να επισπεύσει την εξάλειψη της απειλής των Ταλιμπάν στο Δ. Πακιστάν.

Ασφαλώς, κάθε στρατηγική κρίνεται από το αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε λοιπόν το Αφγανιστάν να γίνει μόνο το σήμερα, το Ιράκ το παρελθόν και η Υεμένη να μη γίνει το αύριο. Να μην αποδειχθεί ότι οι εξτρεμιστές δεν αντιμετωπίζονται από μακριά και προκύψει και άλλος πόλεμος.